„Zrobić wszystko” nie jest krokiem, który można zacząć.
„Uporządkować pliki” to szeroki cel. „Umieścić pięć faktur w folderze” to czynność, którą można rozpocząć i sprawdzić. Różnica polega na tym, że drugi opis mówi dokładnie, co zrobić teraz.
Wybierz czasownik, obiekt i granicę zadania. Jeśli brakuje niezbędnej informacji, kolejnym krokiem może być poproszenie o nią. Usunięcie przeszkody też jest postępem, nawet gdy główny dokument jeszcze się nie zmienia.
Mały krok ogranicza liczbę decyzji potrzebnych do rozpoczęcia. „Sprawdzić pięć dokumentów” wskazuje, na czym się skupić i kiedy można przerwać. „Wszystko uporządkować” pozostawia obie kwestie otwarte. Plan powinien pomagać, a nie zmuszać do instrukcji, która przestała pasować.
Ustal, po czym poznasz zakończenie kroku, aby nie rozrastał się bez końca. Podział zadania nie gwarantuje sukcesu ani nie nakazuje pracy bez odpoczynku: pomaga nadać celowi konkretną postać.
Trzy pytania
- Która czynność jest bardziej konkretna?
- Jeśli brakuje ważnej informacji, można najpierw…
- Co daje określenie końca kroku?